|
De ontlading, met een gebalde vuist en een stralende lach, werd gevolgd door een zeldzaam moment van emotie. Aan de rand van de Goese arena omhelsde Jean Paul de Bruijn één voor één zijn meest intieme vrienden en kon hij met moeite zijn tranen bedwingen.
De Nederlandse titel in het driebanden, de eerste in zijn carrière, kwam in de eerste plaats als een bevrijding. "Ik heb in een roes gespeeld, omdat ik me van alle andere gedachten wilde afsluiten'', zei hij.
De sterk vermagerde Hulstenaar (van 95 naar 78 kilo) was op de Masters niet alleen fysiek een ander mens, maar in mentaal opzicht ook een andere biljarter. Hij won zaterdagmorgen in de halve finale een partij die hij anders nooit kan winnen. "Ik heb in mijn leven misschien vijftig keer tegen Dick Jaspers gespeeld", maakte hij een grove berekening. "En dit was de tweede keer dat ik hem heb verslagen."
Zo onverwoestbaar en onbewogen als hij op de Masters aan het biljart stond, zo had de Zeeuwse topspeler al jaren geen officieel toernooi meer gespeeld. Het WK in Lugo in 2005, waar hij tweede werd achter Daniel Sánchez, was in het driebanden zijn laatste grote succes. "Ik voelde me al die tijd wel in vorm, maar kon het niet in resultaten omzetten."
Zijn partijen in de voorronde blonken uit door degelijkheid, tegen Raimond Burgman in de kwartfinale (3-1) toonde hij vooral veel veerkracht, tegen Dick Jaspers in de halve finale (3-1) een bewonderenswaardige concentratie, tegen Jean van Erp in de finale (3-1) was hij scherp, attent en gaven zijn veelzijdigheid en technische klasse de doorslag. De Brabander Van Erp, die een grandioos toernooi speelde, werd op de cruciale momenten afgetroefd met sterke series.
De Mastertitel, beloond met tweeduizend euro, een medaille en een bos bloemen, krijgt ook nog een andere lucratieve nasleep voor De Bruijn. Hij verdiende er tickets mee voor het WK van 2008 in Duitsland, het EK in Frankrijk en hij kwam met de dertig rankingpunten van het NK weer in de toptwaalf van de wereldranglijst. Met die positie is hij onder meer automatisch geplaatst voor de wereldbekerwedstrijd in Sluiskil.
Voor het toernooi in Seoul, in december, telt de nieuwe ranking nog niet mee. "Het was niet mijn plan om daar mee te spelen", bekende De Bruijn, "maar nu overweeg ik om wel te gaan. Ik voel dat deze titel me sterker gaat maken. Vooral de winst op Dick Jaspers is een geweldig opsteker, omdat hij al jaren tot de topdrie van de wereld behoort en bijna onverslaanbaar is in Nederland."
Het prestigegevecht tussen De Bruijn en Jaspers was één van de hoogtepunten van het toernooi. De Zeeuw kwam met 1-0 voor, maakte een slippertje in de tweede set, kwam weer op een voorspong en verijdelde met een ijzige kalmte op een stand van 14-14 de ultieme aanval van Jaspers.
Het laatste kunstje, in de finale, was daarna goed voor de titel. De Bruijn nam een 2-0-voorsprong op Jean van Erp, liet zijn tegenstander nog even terugkomen, maar sloeg toe met 15-2 in de laatste set.
En toen kwam de ontlading, het moment van glorie, dat hij zelden zo intens had beleefd.
door Frits Bakker - BN De Stem
|
